Koła Żywego Różańca

Drukuj

Koła Żywego Różańca

Koła Żywego Różańca istniały w Mławie od dawna przy kościele Świętej Trójcy. W 1987 r. powstała Parafia Matki Bożej Królowej Polski. Tego samego roku, w czasie posługi pierwszego proboszcza ks. Stanisława Welenca, powstało 7 róż.

Pierwszymi Zelatorkami były Panie: Antonina Gruźlewska, Maria Antczak, Maria Polińska, Janina Ośliźlok, Alicja Pachniewska, Jadwiga Majewska i Barbara Więckowska. Początkowo zelatorki spotykały się co miesiąc w prywatnym domu, gdzie mieszkał opiekun Wspólnoty Maryjnej - ksiądz Stanisław Mariański. Później spotkania odbywały się w domu parafialnym.

W 1994 r. po śmierci zelatorki Marii Antczak zelatorką została Anna Piotrkowska (prezes Rycerstwa). W 1998 r. rozwiązało się koło zelatorki Marii Polińskiej i członkinie przeszły do koła różańcowego Jadwigi Majewskiej i Antoniny Gruźlewskiej. Pod koniec 1999 r. Jadwigę Majewską zastąpiła Barbara Jurkiewicz.

W 1992 r. Koła Żywego Różańca zakupiły do kościoła parafialnego różaniec - 3 części, który bierze udział w procesji.

Gdy Ojciec Święty Jan Paweł II w październiku 2002 r. dodał Tajemnice Światła, koła różańcowe z 15 wzrosły do 20 członkiń. Rozwiązało się wtedy koło różańcowe Antoniny Gruźlewskiej, a członkinie uzupełniły koło Anny Piotrkowskiej i inne koła.

Od listopada 2003 r. dołączyło koło różańcowe z Łomii. Obecnie jest 6 róż różańcowych, z tym że róża Alicji Pachniewskiej składa się z 9 członków z naszej parafii, a 11 osób z parafii Św. Trójcy.

Zelatorki na początku każdego miesiąca spotykają się z członkiniami, odmawiają różaniec i wymieniają tajemnice różańcowe. W związku z tym, że wiele członkiń róż różańcowych należy do Rycerstwa Niepokalanej, spotkania członków Rycerstwa Niepokalanej i róż różańcowych odbywają się wspólnie.

Anna Piotrkowska

 

Akt zawierzenia świata Matce Bożej

Jest to akt dokonany przez Ojca Świętego Jana Pawła II przed figurą Matki Bożej Fatimskiej dnia 8 października 2000 roku w obecności półtora tysiąca biskupów

1. "Niewiasto, oto syn Twój!" (J 19, 26). Gdy zbliża się ku końcowi Rok Jubileuszowy, w którym Ty, o Matko, na nowo ofiarowałaś nam Jezusa, błogosławiony owoc Twego przeczystego łona, wcielone Słowo, Odkupiciela świata, szczególne wzruszenie budzą w nas te słowa, bo kierują nasze myśli ku Tobie i czynią Cię naszą Matką: "Niewiasto, oto syn Twój!" Zawierzając Ci apostoła Jana, a wraz z nim synów Kościoła i wszystkich ludzi, Chrystus nie umniejszył, ale raczej potwierdził swą rolę jedynego Zbawiciela świata. Ty jesteś blaskiem, który nie przyćmiewa światłości Chrystusa, bo istniejesz w Nim i przez Niego. Całą swą istotą mówisz "fiat": Tyś jest Niepokalana, w Tobie jaśnieje pełnia łaski. I oto Twoje dzieci gromadzą się wokół Ciebie u zarania nowego Millennium. Głosem Następcy Piotra, z którym łączą się liczni pasterze, przybyli tu z wszystkich części świata, Kościół z ufnością błaga Cię dziś o wstawiennictwo, uciekając się pod Twoją macierzyńską opiekę w obliczu wyzwań, jakie kryje przyszłość.

2. W tym Roku Łaski wielu zaznało i nadal zaznaje przeobfitej radości z daru miłosierdzia, którego Ojciec udzielił nam w Chrystusie. W Kościołach partykularnych rozsianych po świecie, a zwłaszcza tutaj, w centrum chrześcijaństwa, wiele różnych grup wiernych przyjęło ten dar. To miejsce rozbrzmiewało entuzjazmem młodzieży, stąd zanosili swoje modlitwy chorzy. Tędy przeszli kapłani i zakonnicy, artyści i dziennikarze, ludzie pracy i nauki, dzieci i dorośli, i wszyscy rozpoznali w Twoim umiłowanym Synu Słowo Boże, które stało się ciałem w Twoim łonie. Swoim wstawiennictwem wyjednaj nam, o Matko, aby owoce tego Roku nie zostały zmarnowane, a ziarna łaski rozwijały się aż do pełnej miary świętości, do jakiej wszyscy jesteśmy powołani.

3. Pragniemy Ci dzisiaj zawierzyć przyszłość, która nas czeka, prosząc Cię, byś towarzyszyła nam w drodze. Żyjemy w niezwykłej epoce, porywającej i zarazem pełnej sprzeczności. Ludzkość dysponuje dziś niesłychanie skutecznymi środkami, którymi może zamienić świat w kwitnący ogród, albo obrócić go w ruinę. Posiadła niezwykłe możliwości oddziaływania na same źródła życia: może je wykorzystywać ku dobru, w granicach zakreślonych przez prawo moralne, ale może też iść za głosem krótkowzrocznej pychy, która każe nauce odrzucać wszelkie ograniczenia i prowadzi ją nawet do podeptania szacunku należnego każdej istocie ludzkiej. Dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek w przeszłości ludzkość stoi na rozdrożu. Także teraz, Najświętsza Panno, zbawienie jest tylko i wyłącznie w Twoim Synu Jezusie.

4. Dlatego, Matko, pragniemy zabrać Cię do siebie jak apostoł Jan (por. J 19, 27), aby uczyć się od Ciebie, jak naśladować Twego Syna. "Niewiasto, oto dzieci Twoje!" Stajemy tutaj przed Tobą, aby zawierzyć Twojej macierzyńskiej opiece samych siebie, Kościół i cały świat. Proś za nami Twego umiłowanego Syna, aby udzielił nam obficie Ducha Świętego, Ducha prawdy, który jest źródłem życia. Przyjmij Go dla nas i z nami, jak w pierwotnej wspólnocie jerozolimskiej, zgromadzonej wokół Ciebie w dniu Pięćdziesiątnicy (por. Dz 1, 14). Niech Duch otworzy serca na sprawiedliwość i miłość, niech prowadzi ludzi i narody ku wzajemnemu zrozumieniu i wzbudza w nich stanowczą wolę pokoju. Zawierzamy Ci wszystkich ludzi, poczynając od najsłabszych: dzieci, które jeszcze nie przyszły na świat, oraz te, które narodziły się pośród ubóstwa i cierpienia, młodych poszukujących sensu, ludzi pozbawionych pracy, nękanych przez głód i choroby. Zawierzamy Ci rozbite rodziny, starców pozbawionych opieki i wszystkich, którzy są samotni i nie mają nadziei.

5. O Matko, która znasz cierpienia i nadzieje Kościoła i świata, wspomagaj swoje dzieci w codziennych próbach, jakich życie nie szczędzi nikomu, i spraw, aby dzięki wspólnym wysiłkom wszystkich, ciemności nie przemogły światła. Tobie, Jutrzenko zbawienia, powierzamy naszą drogę w nowym Millennium, aby pod Twoim przewodnictwem wszyscy ludzie odnaleźli Chrystusa, światłość świata i jedynego Zbawiciela, który króluje z Ojcem i Duchem Świętym na wieki wieków. Amen.

Akt Oddania się Matce Bożej

Matko Boża / Niepokalana Maryjo. / Tobie poświęcam ciało i duszę moją, / wszystkie modlitwy i prace / radości i cierpienia, / wszystko, czym jestem i co posiadam. /

Ochotnym sercem oddaję się Tobie w niewolę miłości. / Pozostawiam Ci zupełną swobodę posługiwania się mną dla zbawienia ludzi / i ku pomocy Kościołowi świętemu, / którego jesteś Matką. /

Chcę odtąd wszystko czynić z Tobą / przez Ciebie i dla Ciebie. / Wiem, że własnymi siłami niczego nie dokonam. / Ty zaś wszystko możesz, co jest wolą Twego Syna, / i zawsze zwyciężasz. /

Spraw więc, Wspomożycielko wiernych, by moja rodzina, parafia i cała Ojczyzna / były rzeczywistym Królestwem Twego Syna i Twoim. / Amen.